De implementatie van de SFDR in de praktijk: zes valkuilen

05 mei 2021 Banken.nl

Adviesbureau Charco & Dique publiceerde onlangs de belangrijkste resultaten van hun onderzoek naar de implementatie van de Sustainable Finance Disclosure Regulation (SFDR) onder pensioenfondsen. De onderzoekers concludeerden dat de SFDR-informatievoorziening niet altijd volledig is, en dat SFDR-begrippen en -bepalingen nogal eens onjuist worden geïnterpreteerd.

Sommige misvattingen bleken erg vaak voor te komen. De onderzoekers zetten hieronder zes valkuilen uiteen, die ze bij de implementatie van de SFDR waarnemen en leggen uit hoe deze valkuilen vermeden kunnen worden.

1. Geen SFDR-informatie publiceren

Ja, het lijkt een open deur. Maar er zijn nog steeds ondernemingen die op hun website geen woord aan de SFDR wijden. En dat zal toch echt moeten. Ook als u en uw klanten niets met duurzaamheid hebben, en ook als u al een hoop andere duurzaamheidsinformatie publiceert uit hoofde van bijvoorbeeld het IMVB.

2. SFDR-begrippen onjuist interpreteren

Duurzaamheidsrisico’s versus ongunstige effecten op duurzaamheidsfactoren

Ook zagen we veel verwarring over de begrippen die de SFDR hanteert. De grootste onduidelijkheid speelde bij het verschil tussen duurzaamheidsrisico’s enerzijds, en ongunstige effecten op duurzaamheidsfactoren anderzijds.

De implementatie van de SFDR in de praktijk: zes valkuilen

Eigenlijk zijn de begrippen precies het tegenovergestelde van elkaar. Bij een duurzaamheidsrisico leidt een gebeurtenis op duurzaamheidsgebied ertoe dat de (financiële) waarde van een belegging vermindert. Outside-in.

Bij ongunstige effecten op duurzaamheidsfactoren is het andersom: de belegging leidt tot negatieve gevolgen op duurzaamheidsgebied. Inside-out.

We lichten dit toe aan de hand van een voorbeeld. Stel dat u aandelen koopt van een fast fashion bedrijf. Er kan dan sprake zijn van duurzaamheidsrisico’s. Zo zou de waarde van de aandelen kunnen dalen indien het kledingbedrijf negatief in het nieuws komt vanwege een E- of S-gebeurtenis (reputatieschade), of indien de markt voor fast fashion krimpt door een veranderend marktsegment (ingegeven door een toenemend duurzaamheidsbewustzijn).

Daarnaast kan er sprake zijn van ongunstige effecten op duurzaamheidsfactoren. Dat is bijvoorbeeld het geval indien werknemers van het kledingbedrijf worden uitgebuit, indien productieafval in een nabijgelegen rivier wordt gedumpt, of als de productie van de kleding veel CO2-uitstoot veroorzaakt.

Financieel product

Ook hadden ondernemingen moeite met de definitie van een ‘financieel product’. Niet zo gek, aangezien deze definitie afwijkt van de definitie in de Wet op het financieel toezicht. Een financieel product is volgens de SFDR (onder andere) een beleggingsinstelling, een pensioenregeling, een individueel beheerde portefeuille of een verzekeringsgebaseerd beleggingsproduct. Voor de SFDR moet ieder financieel product gekwalificeerd worden. Dat betekent dus dat u als onderneming iedere beleggingsinstelling, iedere individuele portefeuille die u beheert, enzovoorts, moet kwalificeren. Is het product grijs, lichtgroen of donkergroen?

Het is dus niet de bedoeling dat u de inhoud van het product kwalificeert (“de beleggingen in deze portefeuille zijn lichtgroen in de zin van de SFDR”), maar dat u het product zelf kwalificeert (“deze portefeuille promoot ecologische en sociale kenmerken en is daarom lichtgroen, omdat we voor deze portefeuille alleen beleggingen selecteren die voldoen aan criteria X, Y en Z”).

3. SFDR-bepalingen onjuist interpreteren

Een onjuiste interpretatie van de norm zagen we vooral terug bij artikel 3 van de SFDR. Dit artikel stelt dat ondernemingen informatie moeten opnemen over ‘hun gedragslijnen inzake de integratie van duurzaamheidsrisico's in hun beleggingsbeslissingsprocedure’. Volgens ons betekent dit dat ondernemingen ervoor moeten zorgen dat zij rekening houden met duurzaamheidsrisico’s, en dat zij moeten uitleggen hoe zij dit doen. Ondernemingen kunnen dus niet volstaan met de simpele mededeling dat zij duurzaamheidsrisico’s wel of niet integreren.

4. Vage of onduidelijke formuleringen

De vierde valkuil – vage of onduidelijke formuleringen – kwamen we vooral tegen bij artikel 4 van de SFDR. Op grond van dit artikel moet een onderneming aangeven of zij bij het beleggen rekening houdt met de negatieve effecten van beleggingen op duurzaamheidsfactoren.

Dat lijkt een eenvoudige vraag. Toch zijn de antwoorden erop niet altijd even helder. Zo lazen we: “Het is voor ons niet verplicht om ongunstige effecten op duurzaamheidsfactoren in aanmerking te nemen” en: “Wij zijn voornemens om ongunstige effecten op duurzaamheidsfactoren in aanmerking te nemen”.

Deze zinnen zijn niet erg duidelijk. Impliceren deze teksten dat de betreffende ondernemingen zulke ongunstige effecten op dit moment niet meenemen? Of juist wel? Het advies van Charco & Dique luidt: formuleer een heldere tekst, die niet voor meerdere interpretaties vatbaar is.

5. De productkwalificatie zien als vrije keuze

De eisen voor lichtgroene en donkergroene producten gaan soms behoorlijk ver. Het is dan ook begrijpelijk dat veel ondernemingen hun producten het liefst in het grijze bakje stoppen. Ruim 75% van de ondernemingen uit ons onderzoek geven op hun website niet aan dat zij groene producten aanbieden. Minder werk, minder gedoe. Toch raden we ondernemingen aan om hier voorzichtig mee te zijn. De productkwalificatie (grijs, lichtgroen of donkergroen) is namelijk geen volledig vrije keuze. De kwalificatie moet gebaseerd zijn op de kenmerken, beleggingsstrategie en marketing van het product, zoals bijvoorbeeld vastgelegd in beleggingsbeleid en -strategie, interne procedures, overeenkomsten en brochures.

Wanneer een product allerlei groene kenmerken heeft (zoals duurzaamheidsgerelateerde beleggingscriteria), is het niet passend om het product grijs te noemen.

Overigens geldt het tegenovergestelde natuurlijk ook: een product waarbij totaal geen rekening wordt gehouden met duurzaamheidsfactoren mag niet zomaar groen worden genoemd omdat dat zo lekker verkoopt.

6. Ten onrechte groene marketing blijven gebruiken

De zesde valkuil sluit aan op de vijfde. Veel partijen die hun producten als grijs hebben gekwalificeerd, vermelden op hun website nog vol trots dat ze een “focus op impact” hebben, dat duurzaamheid “de kern van hun bedrijf” is, of dat ze deelnemen aan allerlei duurzaamheidsgerelateerde netwerken en initiatieven.

Natuurlijk mag feitelijke informatie over duurzaamheid gepubliceerd worden op websites en in andere marketinguitingen. Ook door grijze ondernemingen. Maar: die informatie mag geen afbreuk doen aan de informatie die de onderneming onder de SFDR verstrekt. Met andere woorden: de informatie mag niet de suggestie wekken dat de onderneming en haar producten groener zijn dan in werkelijkheid het geval is.

Charco & Dique raadt ondernemingen aan om duidelijk in kaart te brengen hoe zij zich willen positioneren. Er zijn eigenlijk maar twee opties. Wil een onderneming zichzelf als ‘duurzaam’ profileren? Dan kunnen zij de groene route kiezen, maar dan moeten zij wel in staat zijn en bereid zijn om transparant te zijn over de wijze waarop invulling wordt gegeven aan die duurzaamheidsambities.

Onderneming die geen expliciete focus op duurzaamheid hebben, hoeven niet aan de aanvullende transparantie-eisen te voldoen. Dergelijke bedrijven kunnen echter ook geen gebruik maken van allerlei grootste duurzaamheidsclaims en -beloftes in hun marketinguitingen.

Dit is een artikel van Charco & Dique.

Nieuws

×